کوارتز سرامیک

بدنه سرامیک سنتی بر سه‌گانه رس، فلدسپار و کوارتز استوار است. رس پلاستیسیته‌ای را که شکل‌دهی را ممکن می‌کند، فلدسپار خاصیت گدازآوری را که در پخت فاز شیشه‌ای را می‌سازد و کوارتز اسکلت بدنه را فراهم می‌کند. دانه‌های کوارتز در خشک شدن و پخت، جمع‌شدگی بیش از حد را محدود کرده و خطر تاب برداشتن و ترک را کاهش می‌دهند. کوارتزی که در محصول پخته‌شده به‌صورت پراکنده درون فاز شیشه‌ای باقی می‌ماند، نقش پرکننده‌ای را ایفا می‌کند که استحکام مکانیکی را پشتیبانی می‌کند.

در فرمول لعاب و انگوب، کوارتز به‌عنوان منبع SiO₂ ستون فقرات لعاب را می‌سازد. نسبت کوارتز در لعاب، سختی سطح، مقاومت در برابر خش و مواد شیمیایی، براقیت و ضریب انبساط حرارتی را مستقیماً تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر هماهنگی انبساط لعاب و بدنه برقرار نشود، روی سطح ترک مویی یا پریدن لعاب دیده می‌شود؛ مقدار کوارتز در فرمول برای برقراری همین تعادل تنظیم می‌شود. به همین دلیل در کوارتز لعاب هم پایداری شیمیایی و هم یکنواختی نرمی میان محموله‌ها انتظار می‌رود.

هنگامی که در سرامیک رنگ پخت سفید هدف باشد، محتوای ناخالصی کوارتز تعیین‌کننده می‌شود. ترکیبات دارای آهن و تیتانیوم می‌توانند پس از پخت روی سطح لکه و انحراف رنگ ایجاد کنند؛ به همین دلیل ماده اولیه شسته‌شده با آهن پایین ترجیح داده می‌شود. نرمی آسیاب نیز چون بر سرعت واکنش و کیفیت سطح اثر می‌گذارد، کوارتز میکرونیزه در لعاب و بدنه‌های ظریف و کوارتز گرانوله در بدنه‌های درشت‌تر و کاربردهای فنی استفاده می‌شود. انتخاب نرمی و فراکسیون مناسب کاربرد شما بر اساس شرایط تولیدتان انجام می‌شود.